PINALAYAS AKO NG BIYENAN KO SA KANYANG 60TH BIRTHDAY DAHIL “AMOY MANTIKA” DAW AKO AT HINDI BAGAY SA SOSYAL NA CROWD — PERO NATIGIL ANG PARTY NANG PATAYIN KO ANG KURYENTE AT SABIHING: “GET OUT OF MY HOTEL.”
Ako si Elena. Isang simpleng maybahay. O iyon ang alam nila.
Mula nang pakasalan ko si Richard, ang tagapagmana ng Montenegro Builders, naging impyerno na ang buhay ko. Ang tingin sa akin ng pamilya niya ay gold digger. Isang hampaslupa na swinerte lang.
Ngayong gabi ang 60th Diamond Jubilee Birthday ng biyenan kong si Doña Leticia. Ang venue: The Grand Royal Hotel, ang pinakamahal at pinaka-eksklusibong hotel sa Metro Manila.
1. ANG KUSINA
Habang ang mga bisita ay nagtatawanan sa Grand Ballroom na puno ng crystal chandeliers at imported na bulaklak, ako ay nasa mainit at mausok na kusina ng hotel.
Bakit? Dahil inutusan ako ni Doña Leticia.
“Elena,” sabi niya kaninang umaga. “Gusto ko ng authentic Kare-Kare at Lechon Paksiw sa party ko. Pero ayoko ng luto ng chef. Gusto ko luto mo kasi ‘yun lang naman ang silbi mo, ang maging kusinera. Siguraduhin mong masarap ‘yan ha?”
Kaya heto ako. Suot ang isang maruming apron, pawis na pawis, at amoy bawang at sibuyas. Tatlong oras na akong nakatayo, naghahalo ng malalaking kawa ng ulam para sa 200 na bisita.
Nang matapos ako, nagmadali akong mag-ayos. Naghilamos ako sa lababo ng kitchen staff. Nagpalit ako ng isang simpleng beige dress na binili ko pa sa department store. Gusto kong batiin ang biyenan ko. Gusto kong maging bahagi ng pamilya.
2. ANG INSULTO SA BALLROOM
Dahan-dahan akong lumabas mula sa Service Door. Hawak ko ang isang maliit na regalo—isang handmade scarf na tinahi ko ng ilang linggo.
Pagpasok ko sa ballroom, nakita ko silang lahat. Ang gaganda ng suot. Kumikinang ang mga alahas. Si Richard ay nasa stage, katabi ang Nanay niya at ang matapobre kong hipag na si Kara.
Lumapit ako sa table ng pamilya.
“Happy Birthday po, Ma—” bati ko sana.
Pero hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko, humarang na si Kara. Tinakpan niya ang ilong niya at umarte na parang nasusuka.
“Eew! Oh my God!” tili ni Kara nang malakas, sapat para marinig ng mga nasa kabilang table. “Anong amoy ‘yun? Parang… parang mantika at pawis?”
Natahimik ang music. Napatingin ang mga sosyal na bisita sa akin.
Lumapit si Doña Leticia. Ang mukha niya ay puno ng pandidiri.
“Elena?” sita niya. “Anong ginagawa mo dito? Diba sinabi ko sa’yo na sa kusina ka lang? Tignan mo nga ang itsura mo! Ang cheap ng damit mo! Sinisira mo ang aesthetic ng party ko!”
“Ma… gusto ko lang po sanang ibigay ang regalo ko…” nanginginig kong sabi.
Inabot ko ang paper bag.
Hinablot ito ni Doña Leticia. Sinilip niya ang laman. Nang makita niya ang scarf, tumawa siya nang nakakaloko.
“Scarf? Gawa sa ano? Sa retaso?”
Kumpirmahin (I-ban ang Account:ペラディロ アリエル Kopyahin ang Kwento)
Sa harap ng daan-daang bisita, itinapon ni Doña Leticia ang regalo ko sa sahig.
“Wala akong kailangan na basura galing sa’yo,” duro niya sa akin. “Ang kailangan ko ay umalis ka dito. Ang baho mo! Nakakahiya ka! Umalis ka bago pa isipin ng mga investors namin na kamag-anak kita!”
Tumingin ako kay Richard. Ang asawa ko. Ang dapat na kakampi ko.
“Richard…” tawag ko. “Ipagtanggol mo naman ako…”
Umiwas ng tingin si Richard. Inayos niya ang tie niya.
“Umuwi ka na lang, Elena,” mahinang sabi ni Richard. “Tama si Mama. Hindi ka bagay dito. You don’t fit in. Pasensya na.”
Durog. Durog na durog ako.
Ang asawa ko, mas piniling mapahiya ako kaysa suwayin ang Nanay niya.
Pinulot ko ang scarf sa sahig. Tumutulo ang luha ko habang naglalakad palabas ng ballroom. Rinig na rinig ko ang tawanan nila.
“Bye Yaya!” sigaw ni Kara.
3. ANG PAGBABAGO
Paglabas ko ng pinto, hindi ako dumiretso sa exit.
Dumiretso ako sa elevator. Pinindot ko ang Penthouse Floor.
Pagdating ko sa taas, sinalubong ako ng General Manager ng hotel na si Mr. Chua.
“Madam Elena!” gulat na bati niya. “Bakit po kayo umiiyak? At… bakit po ganyan ang suot niyo?”
Pinunasan ko ang luha ko. Nagbago ang ekspresyon ng mukha ko. Wala na ang maamong Elena.
“Mr. Chua,” seryoso kong sabi. “Buksan mo ang Master Suite. Ilabas mo ang Red Valentino Gown na tinago ko diyan last month. At tawagan mo ang Security Head.”
“Yes, Madam President,” mabilis na sagot ni Mr. Chua.
Sa loob ng 20 minuto, naligo ako. Tinanggal ko ang amoy ng kusina. Sinuot ko ang pulang gown na nagkakahalaga ng kalahating milyon. Sinuot ko ang kwintas na diamante na mas malaki pa sa suot ng biyenan ko.
Humarap ako sa salamin.
“Tapos na ang pagiging mabait,” bulong ko.
4. ANG PAGBABALIK
Bumalik ako sa Ballroom.
Nasa kalagitnaan ng speech si Doña Leticia.
“Thank you everyone!” sabi niya sa mic. “Nagpapasalamat ako na dito natin ginanap ang party sa The Grand Royal. Alam niyo ba, close friend ko ang may-ari nito kaya binigyan kami ng discount!”
Nagsipalakpakan ang mga tao.
Naglakad ako papunta sa Control Booth sa likod.
“Cut it,” utos ko sa technician.
ZRRRT.
Namatay ang lahat ng ilaw. Namatay ang microphone. Namatay ang aircon.
Nag-panic ang mga tao. “Hala! Brownout?! Sa 5-Star Hotel?!”
Bumukas ang Spotlight. Isang ilaw lang. At nakatutok ito sa Grand Staircase.
Naglakad ako pababa. Ang pulang gown ko ay umaagaw ng atensyon sa dilim. Ang bawat hakbang ng heels ko ay may awtoridad.
“Sino ‘yan?” bulungan ng mga tao. “Artista ba ‘yan?”
Pagdating ko sa gitna ng stage, inagaw ko ang (emergency) microphone mula kay Doña Leticia.
Nang makita niya ako sa ilaw, nanlaki ang mata niya. “E-Elena?!”
Namutla si Richard. “Hon? Saan galing ang damit mo? Nakaw ba ‘yan?!”
Tumawa ako. Ang tawa ko ay umalingawngaw sa buong ballroom.
“Nakaw?” tanong ko. “Richard, paano ko nanakawin ang sarili kong gamit?”
Humarap ako sa mga bisita.
“Good evening, Ladies and Gentlemen. Pasensya na sa abala. Kailangan ko lang itama ang isang fake news.”
Tumingin ako kay Doña Leticia.
“Sabi mo kanina, close friend mo ang may-ari kaya may discount ka?”
Umiling ako.
“Wala kang discount, Doña Leticia. In fact, wala kang binayaran ni piso dahil bina-blacklist na kita ngayon.”
“Anong pinagsasabi mo?!” sigaw ni Kara. “Baliw ka na ba?!”
Seninyasan ko si Mr. Chua.
Lumapit ang General Manager at yumuko sa harap ko. Inabot niya sa akin ang isang folder.
“Good evening, Madam President,” bati ni Mr. Chua sa microphone. “Ready na po ang Termination Papers ng Event na ito.”
Nag-gasp ang buong crowd. Madam President?!
“Para sa kaalaman ng lahat,” paliwanag ko. “Ako si Elena Valderama. Ang sole heiress ng Valderama Group of Hotels. Binili ko ang The Grand Royal limang taon na ang nakararaan. Itinago ko lang ito dahil gusto kong mamuhay nang simple kasama si Richard. Pero ngayong gabi…”
Nilapitan ko si Richard at sinampal siya.
PAK!
“…ngayong gabi, narealize ko na hindi niyo deserve ang simple. Ang deserve niyo ay ang katotohanan.”
Binuksan ko ang folder.
“Ito ang bill ng party niyo. ₱3.5 Million pesos. Dahil sinabi niyong ‘amoy mantika’ ako at ‘hindi ako bagay dito’, tinatanggal ko na ang Family Privilege niyo.”
“Elena! Anak!” biglang nagbago ang ihip ng hangin kay Doña Leticia. Lumapit ito at akmang hahawak sa akin. “Nagbibiro lang naman ako kanina! Alam mo namang love kita diba? Ikaw ang favorite menugang ko!”
Umatras ako.
“Don’t touch me,” nandidiri kong sabi. “Amoy luma ka. Hindi ka bagay sa aesthetic ng hotel ko.”
Tumingin ako sa Security.
“Guards,” utos ko. “Escort them out. Now.”
“No! Hindi pwede! Birthday ko ‘to!” nag-hysterical si Doña Leticia habang hinihila siya ng security.
“Elena! Asawa mo ako!” sigaw ni Richard. “Mapapahiya ako!”
“Wala na akong asawa,” sagot ko. “Dahil ang asawa ko ay namatay noong tinalikuran niya ako kanina.”
Kinaladkad silang tatlo—si Doña Leticia, si Richard, at si Kara—palabas ng hotel. Kitang-kita ng mga elite guests kung paano sila itinapon sa kalsada na parang basura.
Naiwan ako sa stage.
“Mr. Chua,” sabi ko.
“Yes, Madam?”
“Open the lights. Serve the champagne. Let the real party begin. Libre ko para sa lahat ng ibang bisita.”
Naghiyawan ang mga tao. Sa gabing iyon, hindi lang ako nagpalit ng damit. Nagpalit ako ng buhay. At sa wakas, nalaman nila na ang babaeng “amoy mantika” ay siya palang may-ari ng apoy na tumupok sa kanila.
